خداوند  بزرگ     آئینه ام   اوست

صفا بخش دل بی کینه ام  اوست

تو  می دانی  تو  ای  آرام   جانم

عزیز و  همدم  دبرینه ام    اوست

 ((حس عاشقی))

نمی  دونم   اصلا

  چه دردیه وقتی از عشق

و عاشقی سخن میگم  پروانه

 احساسم پر می کشه  و بی   اراده از

چشمام  بارون می باره  تو دلم آتشی  سرد

 شعله  می زنه  فکر  می کنم یکی   در  و   دیوار  و

  نقاشی   زده   و  می خواسته  حرف  دلش  و  بهم   بزنه

 بعضی   اوقات   هم  یک   گوشه  می  شینم  و   ساعتها    به

  جایی خیره میشم اما  تو ذهنم  بر  دنیا حکومت می کنم  تو   آسمون

با پرندهای مهاجر پرواز  می کنم تو   جنگل   سرسبز  یک   بیابان    خشک

 میکشم یا گاهی برای کویری که چشمش برای  دیدن  حتی  یک  قطره

 باران کم سوء شده در یاچه ای  ذلال  با  ماهی  های عاشق  که

  زشوق  آزادی می رقصند  را طراحی می کنم بچه ها میگن

  حس عاشقیه عاشق شدی نمی دونم  شاید  عاشق

 شدم  اگه  عاشق   شدم   معشوقم تویی  چون

 توی    قلب    کوچکم    عکس  بزرگ  تور  و

 قاب  کردم    و   زیر    عکست   هزاران

 هزار خاطره  نوشتم  و با زدن  هر

 تپش قلبم این دست نوشتها

  رویائی و زیباتر  و صدای

   پای  تو هرلحظه  به

  من   نزدیگ  تر

  خواهد شد

 پس

 به

  انتظارت

    می نشینم....!

_*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

(*خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت*)

در جلسه امتحان عشق من

مانده ام و يك برگ سفيد ، يك

دنياحرف ناگفتني و يك بغل تنهايي

و دلتنگي. درد دل من در اين كاغذ

كوچك جا نمي شود و در اين

سكوت بغض آلود قطره كوچكي

هوس سرسره بازي مي كند!

و برگ سفيدم عاشقانه قطره را

به آغوش مي كشد و در آخر بايد

اعتراف كنم عشق تو نوشتني

نيست آى واي ! وقت تمام است

برگه ها بالا ...

آدمهاي پاك خطا نمي كنند، فقط سادگي مي كنند

و امروز سادگي

پاكترين خطاي انسانهاست

باز باران  سايه  تاريكي  نور  سنگ  شيشه  ترديد  عشق  ازادي  اميد

باز باران  كوه هم ميداند گل را نبايد له كرد  شب سياه است  امازيباست 

باز باران  گريه  دوستي يعني من  تك و تنهايي تو 

باز باران  عشق ميماند  من ميميرد  تو ميميرد  عشق بازهم ميماند

باز باران  ابر ميخندد  چشمها منتظرند  كه بباردباران 

باز باران  تو چه زيبا هستي  وچه مغرور  كه حتي يكبار  تو نگفتي بامن 

باز باران  و خدا دلتنگ است  ومن از ترس شب تيره

  خدانيز فراموشم شه  وبه فكرم همه اندوه تو بود  كه تو ايا  سيب را ميفهمي

باز باران  وسكوت  همه جاعكس تو رو ميبينم  من در انديشه باران مردم 

باز باران  ودلم  درقفس اينه زنداني شه  اشك مهتاب  چه اسوده سخن ميگويد

باز باران  وقفس زيباست 

باز باران  اسمان ميگريد  گرچه بسيار بلند است و بزرگ

باز باران  وزمين مينوشد  اب را  كه زچشمان خدا ميبارد 

باز باران  رويش يك شاخه  وكوير  ترس  وحشت  مار  عقرب 

باز باران  زندگي يا مردن  بودن تو با من 

باز باران  حسرت يك بوسه  خواستن يا رفتن  ميشودعاشق بود  گرچه تنهاي تنها

باز باران  باغ ميرويد  ودرخت  سيب را ميزايد  گل ميخندد 

باز باران  اسمان ميبارد  كوهها دلشادند  همه اينجا شادند  من چه غمگين هستم

باز باران  وبخوان  و بگو  من يعني تو  تو يعني من  زندگي يعني اين 

باز باران  وقناري روي ان شاخه چه ميخواند  گل چه زيباست  و محبت

باز باران  بنويس از سرسطر  كه يك فاصله تا تو باقي ست  فاصله يك گام است  گام را برداريم

باز باران  اين طرف پاييز است  و بهاران مرده  وهوا يخ زده است 

باز باران  باز باران  وتودر قلب مني  شايد اري  تو در قلب مني 

باز باران  وصدايت زيباست  وكلامت خوب است 

باز باران  بي تو  بودن هرگز  بي تو ماندن ننگ است بي تو  مردن بهتر

باز باران  ونگاهم خيس است  اشك ميريزم  كاش ميدانستي  من تو را ميخواهم

باز باران  باز هم تنهايي  باز هم دلهره 

              شب  بيداري

                                    باز باران

هنوز دل تنگم

نشد یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه

              من باشم و اون باشه و یک شب مهتابی باشه

                                    نشد یه جا بمونه و آخر بشه مال خودم

               حتی یه بار یادش نموند ماه و روز تولدم

                                  با همه التماس من نشد دیگه نره سفر

              شعرام به جز اون روی هر دیونه ای گذاشت اثر

                                نشد برم بغل بغل واسش شقایق بچینم

             نه اینکه من نخوام برم نزاشت گلا رو ببینم

                               نشد همه دعا کنن همیشه اون باشه پیشم

            یکی میگفت خواب دیده که اون گفته عاشقش شدم

                               اما نشد قسمت ما یه لحظه ی روشن و خوش

           پیغام واسش فرستادم بیا بازم منو بکش

                                نشد که نشکنه بازم این چینی شکستنی

           هیچ جای دنیا ندیدم عجب چشای روشنی

                                  باور نکرد یه مژه شو به صدتا دریا نمیدم

            یه تار مو خواستم نداد گفت به تو دنیا نمیدم

                           راست میگه هرچی اون بگه.....من کجا و دیونگی

        چه جور به حرفش گوش کنم اون گفت بچسب به زندگی

                                      خلاصه که آخر نشد ما گل سرخ و بو کنیم

                   اون گفت برو که بتونیم خوب حفظ آبرو کنیم

                                          نشد یه بارم برسم به آرزو های محال

                    یه خاطره مونده برام با یک سبد میوه کال

                                     نشد به موقع این کویر ابری شه بارون بگیره

              نشد خودش آینه که هست بیاد و شمعدون بگیره

                                          نشد بپاشم زیر پاش عطر گل محمدی

                      نشد بهم جواب بده حتی بهم بگه بدی

                                      نشد دوست دارم بگه به من که نه به دیگری

                      نشد یه بارم رد نشه از روی شعرام سرسری

                                           نشد یه کاری بکنه که بدونم دوسم داره

                        آتیش گرفتم و یه بار نگام نکرد بگه آره 

                                          نشد یه بار حرف نزنه نزاره پای سرنوشت

                        نشد یه شب نگم خدا الهی که بره بهشت

                                          نشد شبی یه بار واسش یه فال حافظ نگیرم

                        نشد تو رویاهام براش روزی هزار بار نمیرم

                                    نشد برم...نشد نره...نشد بخواد...نشد بیاد...نشد ولی...

                        شاید بشه واسم دعا کنید زیاد

                                                  قصه داره تموم میشه مثل تموم قصه ها

                        فقط واسم دعا کنید اول شما بعدم خدا

بگذار همه بدانند كه عاشقم

تو سكوت كن من اعتراف ميكنم

این شناسه ها بودند که مرا تنها کردند

آن روزها فقط من بودم و تو.

تنها من و تو که نهایت میشدیم "ما"!

اما..

آنقدر دنیا حقیر شد که نسبت ها بیشتر شد.

حرف از دیگری و دیگران به میان آمد

و این زبان نویسان بودند که این بار نارو زدند!

شناسه ها زیاد شدند.ضمیر هایی آمدند از جنس غایب:

من                          ما 

تو                           شما

او                           آنها

آغاز فتنه زمانی بود که او آمد و تو ماند بین من و او.

من...تو...او...

و تو رفتی با او!

تقصیر این زبان نویسان بود و بس!

او آمد.ما تجزیه شدیم!تو رفتی من ماندم...

من ماندم و شعر هایی که هرگز برای تو سروده نشد...!!

بوسه   مگر  چیست  فشار   دو لب

اینکه گنه نیست چه روز و چه شب

_*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

گفتمش: دل ميخري؟!

پرسيد چند؟!

گفتمش:  دل مال تو،  تنها  بخند.

خنده  کرد و دل ز دستانم  ربود

تا به  خود باز آمدم او رفته  بود

دل ز دستش روي خاك افتاده بود

جاي پايش روي دل جا مانده بود

جاي پايش روي دل جا مانده بود

_*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

ܓܨܓܨ قلب شکسته ܓܨܓܨ

دوباره  من  نشسته ام  به  انتظار  چشم تو

هزار  شعر  گفته ام  به  افتخار   چشم    تو

سکوت می کنی فقط. جواب من نمی  دهی

شکستن  دلم  مگر  شده.  شعار  چشم   تو

بهار  نازنین  من  در  این  خزان  درد  و     غم

بهار   زنده   می شود  به  نوبهار   چشم    تو

تو هر چه نازمی کنی بکن بکن  که   گفته ام

تمام  عمر  من  بود  در    اختیار    چشم    تو

نگاه    عاشقانه ات   چها   که  با   دلم   نکرد

همیشه من نشسته ام به رهگذار چشم  تو

به  برگ برگ  لاله ها  نوشتم  به  خط  خوش

شکوفه باز می شود  به  اعتبار    چشم   تو

بهار  من.بیا بیا.    بهار    عمر    من    گذشت

هنوز هم نشسته ام  به  انتظار    چشم   تو

چرا  که  چشم   بسته ای ببین  چگونه شب

ستاره   باران   کرده   به   افتخار  چشم   تو

_*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

چراغ راهنما                                                                                                     

می دونی روزی چندین بار رسوایی دل عاشقم را می بینی دل منتظر. دل سوخته از انتظار. 

دل شکسته از دشنام دیگران.ولی باور نداری. تصور نمی کنی چون عاشق نیستی وطعم

انتظار را نچشیده ای تا به حال به چراغ راهنما نظر کرده ای

(قرمز_زرد_سبز)

قرمز  نمایشگر خطر. اما  رنگ خطر نیست رنگ  خون جگر  عاشقان  منتظره  که انتظار را سر

لوحه  قلب خویش  کرده اند. ای بی وفا  تو حتی  حاظر  نیستی  لحظه ای پشت چراغ. منتظر

بمانی  پس  معنی  انتظار را نخواهی دانست وای  بر دل من که سالهاست کوله پشتی انتظار

را به  دوش وبه سوی تو رهسپار گشته آیا احساسم را درک می کنی آیا توباچشمان مستت   

جامی از شراب را مهمانم می کنی می دانم که  نمی دانی می دانم  که  نمی دانی  روزگارم

همچو  زلفت سیاه  و چشمانم  مثل دریاچه ای  پر  از  آب  گشته  اما طاقت دوریت  ندارم و به

سویت  حرکت می کنم تا تو  را بینم. نمی دانم چرا هر  چه نزدیک می شوم پروانه احساساتم

گرده های زرد رنگی  از گل آفتاب گردان به  صورتم می پاشد و  چهره ام  دگرگون  می کند  و

گویا با قفل و زنجیر زبانم را می بندد که مجبورم ناگفته از کنار تو بگذرم و راز را همچنان در  دل

نگه و  باز پشت   چراغ  انتظار   بایستم  اما دلم را  با وعدهای  دروغین   که  روزی  انتظار   به 

پایان  وبه چراغ سبز  می رسد   آرام می کنم  پس  دیگر  چراغ  قرمز  را می شکنم و به امید

روزی  که  در کنار (عاشق تنها)  بنشینی   انتظار  را   به   رنگ   سبز   می کشم   فقط   سبز

                                                       _*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام خداحافظ به شرطي که بفهمي تر شده چشمام خداحافظ کمي غمگين به ياد اون همه ترديد به ياد آسموني که منو از چشم تومي ديد اگه گفتم خداحافظ نه اين که رفتنت سادست نه اين که مي شه باور کرد دوباره آخر جادست خداحافظ واسه اينکه نبنديم دل به رويا ها بدونيم بي تو با تو همين جسم اين دنيا ،خداحافظ خداحافظ همين حالا خدا حافظ

(*عاقبت عاشق*)

 مزار  من  پر  از  گلهای  هرزه   می شود   آخر

و   بام   خانه ام   جای  کبوتر    می شود    آخر

تمام    برگ های   دفتر  شعرم   پس   از مردن

به   دست  بچه ها   چون بادبادک می شود آخر

تومی بینی درآن  روزی که از   بین  شما   رفتم

غزلهایم   میان    شعرها   تک     می شود  آخر

  به      روی     سنگ      قبرم     تو      می بینی  

تمام   قصه  های  درد   من  حک می شود آخر

 توخواهید دید  آن  روزی که تابوت  یکی  عاشق

پر از گلهای  سرخ  و زرد  میخک   می شود آخر

تماشا کن که خاک عاشق تنها  پس  از مرگش

به   د ست  دوستان  بی وفا   گم   میشود  آخر

 _*̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı̴̡̡ *̡͌l̡*̡̡_

(مجلس تمام گشت و به آخر رسيد عمر               من همچنان در اول وصف روي او مانده ام)